plaat van het moment

Geen nood, ik ben van plan dit hier nog wat in leven te houden! Daarom een nieuwe rubriek: Plaat van het moment! Deze rubriek wordt meteen geassocieerd met een andere nieuwe rubriek: Band van het moment!

Dit moment is het Smoke or Fire met “This Sinking Ship”!

Ik wil maar zeggen, dit is weer één van die platen die 3 weken aan een stuk in de cd-speler van mijn wagen kan blijven ronddraaien. En ik pendel tussen Limburg en Brussel, dus dat zijn veel luisterbeurten!

Enkele weetjes over de band:

• oorspronkelijke naam was “Jericho”
• een christelijke rock band met dezelfde naam deed hen die naam veranderen in Jericho RVA 
• christelijke kinderen met een stok op hun reet vonden ook die naam heiligschennis en dus werden ze Smoke or Fire
• 2 full lengths
• zitten op Fat Wreck Chords, wat nog steeds garant staat voor de koelste band in de punkrockwereld

Sinds een blijkbaar legendarisch optreden in de Peylenkoker in Leuven (waar ik helaas niet bij ben kunnen zijn) zijn hun cd’s niet meer zo gemakkelijk te vinden, maar bij JJ Records in Leuven hebben ik beide albums nog kunnen bestellen. Waarvoor dank!

Myspace pagina ==> http://www.myspace.com/smokeorfire

Break of Day – Hangman’s Fracture

Break Of Day is een Belgische band uit (rara) de Aarschot-Westerlo-Herselt regio die ontstaan is omstreeks 2005 met leden van Buckle Up en Minor Setback. Hun debuut Hangman’s Fracture is ook weer uitgebracht op funtime.

Hun stijl is hard, snel, melodisch en politiek getint. De link naar bands als Rise Against en Boy Sets Fire is dan ook snel gemaakt.

Alhoewel ik het allemaal wel kan smaken, word ik er niet helemaal warm of koud van. Het is allemaal degelijk, goeie stem, stevige gitaar, … , maar echt speciaal kan ik het niet noemen.

Wat wel vaststaat is dat hun liveshows vol energie zitten. Dus als Rise Against en consoorten je wel aanstaan, sla dan een optreden van Break Of Day zeker niet over.

Lagwagon – I think my older brother used to listen to …

 

Lagwagon. Zoals al eerder aangehaald is deze band altijd mijn grote favoriet geweest, en is ze voor mij de deur geweest naar de wereld van de punkrock. Een deur die mij getoond werd door mijn broer die jaren terug met een cassette van Trashed kwam aandraven, waardoor de titel van deze EP voor mij een grappige bijklank heeft.

Ze hebben nooit tegen hoge snelheid albums uitgescheten (7 full albums over 18 jaar), en op deze 7 nummerige, 19 minuten durende EP hebben we alweer 3 jaar moeten wachten. Hun laatste full album was het goed onthaalde “Resolve” wat een direct creatief gevolg was van de dood van Derrick Plourde. Oorspronkelijke drummer van Lagwagon en Bad Astronaut.

De naam van de EP is ontstaan uit het feit dat de band in hun 18 jarige bestaan een vaste fanbase heeft opgebouwd, maar dat deze zich recentelijk niet met jonge fans blijkt uit te breiden. Dus als er aan de huidige generatie gevraagd wordt of ze Lagwagon kennen, antwoorden deze meestal: “Hmmm… ik denk dat mijn broer vroeger naar Lagwagon luisterde”.

De EP zelf dan. Ik moet toegeven dat ik met deze niet zo snel weg was als bijvoorbeeld met “Resolve”, maar Lagwagon blijft doen, waar Lagwagon goed in is. Al mis ik (zeker in de eerste nummers) het vuur en de kracht van hun vorige platen. Het zijn vooral de laatste nummers die mij het stevigst bij de keel grijpen.

Ze worden natuurlijk ook al een dagje ouder, en misschien is het feit dat deze release een EP is wel een teken aan de wand dat de band het misschien niet lang meer gaat uithouden. Als de volgende release een live DVD is, of een best-off, dan zal het echt niet lang meer duren.

Rise Against – Appeal To Reason

Appeal To Reason is het 5de studio album (Unravelling – Revolutions Per Minute – Siren Song Of The Counter Culture – The Sufferer & The Witness) en hun derde op een major label (Geffen).

Ik kan hier beginnen zagen dat boehoehoe ik ze toch beter vond ten tijde van The Unravelling en dat Revolutions Per Minute altijd mijn nummer 1 Rise Against album zal blijven, maar dat ga ik dus niet doen.

Al is het bovenstaande wel waar, ik kan Rise Against nog altijd hard apprecieren. Zanger Tim McIlrath heeft nog altijd de koelste stem in het genre (en daarbuiten).

Zoals we van Rise Against gewoon zijn staat ook deze plaat weer bol van meezingers waardoor de band al meermaals het label “stadioncore” wordt aangemeten.

Ik vraag mij enkel soms af, waarover een politiek geïnspireerde band als deze nog nummers gaat schrijven nu Bush zijn koffers aan het pakken is in het Witte Huis. Ze kunnen misschien nog een jaar gaan melken hoe slecht het was bij Bush, en over de oorlog, maar volgens mij hopen ze stiekem dat Obama het ook verpest. Dan hebben ze weer voer voor een aantal nieuwe platen.

Het hoesje en boekje is gemaakt van gerecycleerd papier met een pamflet van peta dat oproept om vegetarisch te worden. Past bij hun imago, maar daar heb ik allemaal geen boodschap aan.

Ik vind de plaat alvast zeer de moeite. Onderaan heb ik eens geprobeerd met een poll te werken, dus laat het maar weten wat jij er van vindt!

Nieuwe aanwinsten

Vandaag nog eens langs de JJ records gepasseerd. Rechts zijn mijn nieuwe aanwinsten te bewonderen. Als ik tijd en goesting heb zal er hier binnenkort wel een reviewtje van verschijnen.

CD’s die ik nog niet gekocht heb wegens niet in stock of nog niet uit, maar die ik zeker nog wel ga aanschaffen:

de nieuwe The Sedan Vault
de nieuwe Break Of Day
de nieuwe Tenement Kids

Hestia – The New Generation

Er moet daar in de regio Aarschot iets in het water zitten, want Hestia is de zoveelste band van die regio die uiterst goed in het oor liggende muziek maakt.

In de Griekse mythologie was Hestia de godin van het vuur. Goed gekozen naam zo blijkt want dit drietal serveert stevige rock vol vuur die je spontaan doet air-drummen (als zoiets al bestaat). Rechttoe rechtaan en boem klets op uw kl…  Meer moet dat niet zijn! Komt daar nog bij dat de zanger-gitarist op zowat de koelste gitaar ooit speelt en ik ben fan.

Ook al zijn de zanglijnen niet altijd even melodisch, toch is het meezinggehalte hoog genoeg en laat deze plaat zich gemakkelijk en zonder storen op repeat zetten.

Favoriete nummer: “the last train”, “home”

Emogame

Voor die lege momenten.

www.emogame.com

Het is al enkele jaartjes oud en ontstaan in het heetst van het hele emo-gebeuren, maar nog steeds grappig!

Sixtoys – Sins and Sounds

Eergisteren nog in JH De Choke, vandaag al in mijn CD rek. De nieuwe, en persoonlijk langverwachte, full length van het Herseltse Sixtoys.

Wederom uitgebracht op het uiterst koele Funtime Records en wederom gemastered door Alan Douches.

“Sins and sounds” gaat door waar “Forbidden war” stopt. Van de ene kant trekt Sixtoys dezelfde lijn door, met wederom een stevig, zwaar en volwassen geluid. Van de andere kant gaan ze een hele andere kant uit met meer gedurfde en complexe melodieën, meer gevarieërde structuren en haarscherpe licks. Hierdoor kunnen deze 2 platen perfect langs mekaar bestaan, maar zijn ze toch zonder twijfel van dezelfde hand.

Ik heb ze al eens “de belgische Thrice” genoemd, en daarmee bedoel ik niet dat ze een copy van die band zijn, verre van, maar dat ze durven experimenteren en buiten de veilige betonnen bunkers te treden om hun eigen ding te doen en zonder complexen te evolueren binnen iets wat uiteindelijk een eigen stijl mag genoemd worden.

Mijn verwachtingen voor deze plaat waren heel hoog gespannen, ook al omdat ik niet goed wist waar deze band in kon evolueren. Nieuwsgierigheid speelde hier zeker een rol. Nu mag ik wel zeggen dat deze ongedefinieerde verwachtingen ingelost zijn.

Sins and Sounds is een plaat om trots op te zijn. Stevig, eerlijk en met een vuil randje. Het artwork (getekend door Bart Schoofs) is ook zeker de moeite waard!

Favoriete nummers: “Code name: Vince Black”; “A toast, to the revolution”

Alkaline Trio – Goddamnit

Alkaline Trio is een band uit Chicago en de bezetting voor dit album bestond uit Glenn Porter (88 fingers louie – drums), Dan Adriano (slapstick – bass, zang), Matt Skiba (jerkwater – gitaar, zang).

Dit is het eerste Alkaline Trio album dat ik gekocht heb. Toevallig is het ook het eerste full album dat zij hebben uitgebracht.

Ik heb het in 2002 gekocht in Hull, Engeland, en zonder de band eigenlijk echt te kennen. Ik had er al ooit van gehoord en had 1 nummer van hen op een verzamelcd staan, ergens.

Het album is uitgebracht op Asian Man Records in 1998, waar het in de zomer van dat jaar in 3 weken is opgenomen. Of was het drie dagen? In ieder geval snel en met alle instrumenten tegelijk. En dat hoor je achter de muziek. Het hele album klinkt gewoon heel energiek en ruw. De backing (en lead) vocals van Dan Adriano zijn ingezongen voordat de zanglijnen van Matt waren ingezongen, omdat hij op tour moest vertrekken met een andere band. Dit geeft soms vreemde en interessante timing op de zanglijnen. Iets om op te letten!

Ook was het voor die tijd nog vrij vreemd om 2 akoestische nummers te zetten op een punkrockplaat. Het gebeurde al wel eens dat er een akoestisch nummer als hidden track werd meegegeven, maar 2 nummers? 1 in het midden van de cd (enjoy your day) en 1 aan het eind (sorry about that) was veel. Nu is dat hip en doet iedereen het. Tot pianoballads toe (nee Tony, slechte keuze).

Vanaf deze cd ben ik een trouwe fan van hun werk, ook al gaan ze recentelijk wel een beetje de midlife crisis weg op met geblondeerd haar en Nike signature schoenen en zo.

De plaat is nog steeds mijn favoriete A3 album, en van zodra dat ik ze nog eens in mijn cd-speler steek, dan blijft ze er voor de volgende 2-3 weken inzitten. Alkaline Trio is 1 van de weinige bands waarvan ik hun albums gewoon op repeat kan zetten en kan blijven luisteren zonder dat het begint te storen.

Er is recentelijk ook een reissue uitgekomen van dit album, waar ze het hebben ingespeeld met hun huidige bezetting (enkel de drummer is veranderd, dat is nu Derek Grant (walls of jericho)). Maar eerlijk gezegd is dat niet meer dan een collectors item. De originele CD is gewoon beter, omdat de nieuwe iets gepolijster is, wat je net niet wil. Maar de DVD die er bij komt is wel de moeite.

Favoriete nummers: euh… kies maar…

Sixtoys – Forbidden War

Sixtoys is een 4-koppige, Belgische band en bestaat volgens mij sinds 1998. De zin “Female Fronted Punkrock” werd in hun beginjaren in 1 adem met de naam uitgesproken.

Dat ging dan ongeveer als volgt:

“Sixtoys, Female Fronted Punkrock”

Toen hadden ze dan ook Hannelore nog op de lead vocals staan. Door de jaren heen is dit geëvolueerd, en ongeveer een half jaar voor de opnames van ‘Forbidden War’ is Hannelore uit de band gestapt en is Jonas in de plaats gekomen. Jelle heeft hierop de lead vocals op zich genomen.

De ‘female fronted’ is dus verdwenen, maar de band is door de jaren heen sterk genoeg geëvolueerd om het zonder de catchphrase goed te kunnen trekken.

Deze plaat is hun debuut op het Belgische Funtime label en is in Frankrijk uitgebracht via Craze Records, waarop ook hun echte debuutplaat (demo’s niet meegerekend) ”Copy, Paste and Repeat” is uitgekomen.

‘Forbidden War’ is zonder twijfel mijn favoriete belgische release van de afgelopen jaren en toont een heel volwassen Sixtoys met stuk voor stuk sterke songs. Ze stappen af van de vroegere boem-klets punkrock en neigen hier meer naar postcore à la Thrice en consoorten.

“Ah, nog een postcoreband, net wat we nodig hadden…”, hoor ik u al zuchten. Maar Sixtoys komen er mee weg, en hoe! Van de ene kant is het nog steeds duidelijk Sixtoys, maar door sterke teksten, zanglijnen en muzikale prestaties is dit een waar kwaliteitsplaatje geworden.

Persoonlijke favorieten van de plaat zijn “Heroes”, het zware “Whispers” en het licht experimentele “The great escape”. De video (een kortfilm) van dit laatste nummer is ook op youtube geplaatst.

Met de aanstormende nieuwe release van dit 4-tal heb ik alvast weer iets om naar uit te kijken. Ik heb alvast een plaatsje gereserveerd in mijn CD-rek voor de nieuwe plaat die voorgesteld wordt op 11 oktober in JH De Choke in hun thuishaven Herselt.

edit: op hun myspace (www.myspace.com/sixtoys) is sinds kort een nummer van hun nieuwe plaat gezet. Alvast veelbelovend!